همه گفتندکه بارانی وحزن انگیزی
بازبااین همه سرسبزترین پاییزی
آه ازدردمکش، آینه ام رامشکن
روبروی توبه جزشرم ندارم چیزی
آه،پروانه ی پرسوخته ام همچون شمع
پای من آب شدی بازنمی پرهیزی
توخودت بی خبری حلقه به حلقه اشکت
تاشودقاتل من ساخته حلق آویزی
من نه ماهم که به هررفتن وهرآمدنم
مثل دریایی،می افتی وبرمی خیزی
کوه امیدمراباپراین پلک کبود
گاه میسازی وناگاه به هم می ریزی
فکیف أصبرعلی فراقک یازهرا
بعدتوگشته درپریشانی آسمانم همیشه بارانی
ای ستون دل علی بی تو رفته این خانه روبه ویرانی
باغ هجده بهارزندگی ات چقدرزودشدزمستانی
تورسیدی به ساحلی آرام من به این لحظه های طوفانی
سوره کوثرم،سرقبرت کارمن گشته فاتحه خوانی
ای رهایی دهنده ازآتش دل من راچرابسوزانی؟
این همه می زنم صدات اما تومرالحظه ای نمی خوانی
سخت سردرگمم بگو چه کنم بین این کوچه های حیرانی
منم صدهزاردرددلم توئی ویک مزارپنهانی
دل من ودل تودردمشترک دارد
کسی که حرمت ماراشکست میدانست
که حرمت دراین خانه راملک دارد
خداکندکه بسوزد سپس رود بر باد
کسی که ازدل خونت دل خنک دارد
محبت من وتو سنگ امتحان همه است
میان جنت ودوزخ خدامحک دارد
بگیرپرده زرو ماه آسمانی من
که این گرفتگی ات ریشه درفدک دارد
فقط به آینه من نشسته گردغمت
ولی توآینه ات ازسه جاترک دارد
به جزتونیست گلی که نشان عشق مرا
به روی ساقه وگلبرگ وشاخه حک دارد
غذانمی خورد وگریه می کند زینب
دوباره سفره ی امروزمان نمک دارد